rss feed Imprime esta páxina Envía esta páxina
Paixóns Privadas, Visións Públicas. Coleccións D.O. Galicia

Paixóns Privadas, Visións Públicas. Coleccións D.O. Galicia

Ficha

Datas: 
30 maio 2008 - 7 setembro 2008
Lugar: 
Primeiro andar
Horario: 
martes a sábados (festivos incluídos) de 11.00 a 21.00, domingos, de 11.00 a 15.00
Produción: 
MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo
Comisariado: 
Fernando Castro Flórez

Resumo / Presentación

Unha selección de fondos de coleccións privadas de Galicia, centradas en arte contemporánea. Un conxunto de obras que, dende os anos oitenta ata o presente, nos axuda a facer un percorrido pola historia da arte e do coleccionismo máis próximo. Máis alá da simple exhibición das obras, a exposición intenta analizar as súas particularidades e as relacións entre os seus contidos, funcionando como homenaxe e posta en valor destas coleccións. Existen múltiples factores que conforman o sentido dunha colección e a súa propia razón de ser. PAIXÓNS PRIVADAS, VISIÓNS PÚBLICAS supón un primeiro achegamento cara ao coleccionismo privado en Galicia, e sitúa á vista do público obras que ata agora permanecían ocultas.

Obras en exposición

A exposición reúne un total de 115 pezas, na súa maioría pinturas (41), esculturas (29) e fotografías (34), ademais de instalacións (5), vídeos (4), debuxos (1) e maquetas (1).

Síntese do proxecto

Facendo realidade un proxecto concibido hai tempo, o MARCO de Vigo presenta 'PAIXÓNS PRIVADAS, VISIÓNS PÚBLICAS. Coleccións D.O. Galicia', unha exposición na que os artistas comparten protagonismo cos coleccionistas, sen dúbida un dos piares do sistema da arte contemporánea e unha das pezas fundamentais na historia das relacións, sempre complexas, entre arte e mercado.

A través da selección realizada polo profesor e crítico de arte Fernando Castro Flórez, comisario da mostra, preséntase un amplo conxunto de obras que, dende os anos oitenta ata o presente, axuda a facer un percorrido pola historia da arte e do coleccionismo máis próximo. Como trasfondo, unha lectura historiográfica sobre a aparición das feiras de arte contemporánea nos anos sesenta, pouco antes de que xurdise o concepto ‘sistema da arte’ (1972). Feiras, bienais, poxas e outros eventos relacionados co mercado da arte están en relación directa coa evolución das coleccións, auténticas testemuñas da actualidade. Dende o momento en que ARCO se converte nun punto de referencia, abrindo as súas portas a galerías e coleccionistas internacionais, apréciase un incremento de fondos internacionais nas coleccións galegas.

Partindo de principios similares aos que inspiran o traballo con artistas, comisarios, críticos ou investigadores do contexto máis próximo, preténdese nesta ocasión recoñecer o labor e compromiso dos coleccionistas privados de Galicia coa arte da súa época, e ofrecer aos visitantes unha serie de pezas que, na maioría dos casos, non se viran en público dende que foran adquiridas. Propietarios cun arraigado criterio estético, que souberon conservar o seu patrimonio artístico a través da formación dunha colección de obras de arte contemporánea.

Durante o proceso de produción da mostra, resultou sorprendente analizar os diversos factores que dan sentido a unha colección, alén do criterio na adquisición das pezas; e comprobar a grande cantidade de obras que foron forxando a memoria dun momento e definindo intereses puntuais ou decisivos. A boa articulación dos conxuntos analizados, e a coherencia e rigor nas súas formulacións —sen esquecer que responden a criterios persoais— suxiren a posibilidade de converter esta mostra e a súa publicación nunha primeira fase ou o primeiro capítulo dunha serie.

Alén da simple exhibición das obras, a exposición intenta analizar as similitudes e particularidades entre os seus contidos, cunha selección baseada en liñas fundamentais chea de matices individuais, que funciona dalgún modo como homenaxe e posta en valor destas coleccións, e como estímulo para fomentar o coleccionismo. Existen múltiples factores que conforman o sentido dunha colección e a súa propia razón de ser. 'PAIXÓNS PRIVADAS, VISIÓNS PÚBLICAS' supón un primeiro achegamento cara ao coleccionismo privado en Galicia, e sitúa á vista do público obras que ata agora permanecían ocultas.

Artistas

    Abraham Lacalle
    Adrian Piper
    Alberto Datas
    Ana Mendieta
    Andreas Schulze
    Angela de la Cruz
    Ángeles Agrela
    Anri Sala
    Antón Lamazares
    Antoni Muntadas
    Antonio Murado
    Armando Mariño
    Baltazar Torres
    Bernardí Roig
    Berta Cáccamo
    Candida Höfer
    Cao Guimarães
    Carlo Maria Mariani
    Carlos Amorales
    Carsten Höller
    Charles Sandison
    Chelo Matesanz
    Chema Alvargonzález
    Chema Cobo
    Curro González
    Damián Ortega
    David Salle
    Diego Santomé
    DJ Simpson
    Douglas Gordon
    Efrain Almeida
    Ernesto Neto
    Federico Guzmán
    Federico Herrero
    Fernando Sánchez Castillo
    Fiona Rae
    Francisco Leiro
    Frank Thiel
    Gregor Schneider
    Günther Förg
    Helmut Dorner
    Herbert Brandl
    Ignacio Basallo
    Imi Knoebel
    Íñigo Manglano-Ovalle
    Javier Núñez Gasco
    Javier Vallhonrat
    Jean-Marc Bustamante
    Jiri Georg Dokoupil
    John Coplans
    Jonathan Hernández
    Jonathan Meese
    Jorge Perianes
    José Antonio Hernández-Diez
    José Bechara
    José Pedro Croft
    Juan Carlos Román
    Juan Uslé
    Julian Opie
    Julião Sarmento
    Karin Sander
    Katharina Grosse
    Liam Gillick
    Luis Gordillo
    Manolo Paz
    Manuel Ocampo
    Manuel Vilariño
    Martin Kippenberger
    Mateo Maté
    Michel Majerus
    Miquel Navarro
    Olafur Eliasson
    Pedro Cabrita Reis
    Pedro Proença
    Roland Fischer
    Roman Signer
    Rubén Ramos Balsa
    Sandro Chia
    Santiago Cirugeda
    Sarah Jones
    Shirin Neshat
    Simón Pacheco
    Stefan Kürten
    Stephan Balkenhol
    Susana Solano
    Thomas Demand
    Thomas Hirschhorn
    Thomas Ruff
    Tracey Moffatt
    Txomin Badiola
    Ugo Rondinone
    Valeska Soares
    Vasco Araújo
    Vik Muniz
    Walter Dahn
    Xoán Anleo

Texto curatorial

“No discurso infatigable da arte contemporánea atopamos toda clase de ditirambos e gabas nos que os artistas e os comisarios de exposicións son, evidentemente, os principais destinatarios. Non falta, obviamente, unha verborrea 'contextualizadora' que, especialmente, demostra a potencia hipnótica do museo e, con frecuencia, xorden consideracións entre integradas e apocalípticas en relación co mercado. De todos os factores do sistema da arte un dos máis esquecidos é, certamente, o do coleccionismo privado. E, non obstante, resultaría case imposible que a dinámica artística seguise o seu curso, por cambiante e raro que este sexa, sen contar con suxeitos que deciden, por razóns de moi distinta índole, adquirir un cadro, unha escultura, un vídeo ou unha fotografía. Teño a impresión de que non se trata unicamente de que o coleccionista sexa o gran descoñecido senón que, en boa medida, se pensa que é unha sorte de 'mal necesario'. (...)

Nin sequera a chamada teoría institucional da arte analiza, con propiedade, o papel do coleccionista que non é, unicamente, aquel que compra un ou dous cadros para decorar a súa casa ou un despacho, senón que pode ser alguén posuído por unha paixón tal que chegue a acumular cantidades sorprendentes de obras de arte. Un comisario como Robert Storr comezaba unha conferencia na que 'explicaba' a súa idea de Bienal, sendo responsable do canónico evento de Venecia, recordando un salón no que contemplaba extasiado obras dos grandes mestres da vangarda. Para o común o sitio ideal onde se atopan coa arte é o Museo, cuxo patrimonio sente, en certa medida, como algo propio.

‘PAIXÓNS PRIVADAS, VISIÓNS PÚBLICAS’ xorde a partir do interese do MARCO de Vigo por render testemuño da importancia das coleccións privadas galegas. Ao estudar algunhas das máis importantes compróbase, rapidamente, que nos seus fondos se atopan obras de excepcional calidade e en cantidade tal que poderían facerse numerosas mostras con perspectivas variadas. Aínda que nesas coleccións domina a pintura, non faltan excelentes esculturas e tamén está bastante presente a linguaxe da fotografía contemporánea; o vídeo ten unha presenza case marxinal, poñendo de relevo que aínda é bastante difícil para o coleccionista privado asimilar ese tipo de producións no seo dos seus específicos proxectos de colección. En todos os casos se trata de coleccións privadas que desbordan o que serían as necesidades, por dicilo sen maiores rodeos, decorativo-domésticas. Cando se acumulan, como sucede nestes amantes galegos da arte, máis de cen pezas —algunhas delas con formatos propios 'de museo'— queda claro que iso que anteriormente cualifiquei como veleno pasou a formar parte do organismo do coleccionista.

Charlando cos propietarios das obras comprobei que a arte é, en todos os casos, unha parte crucial das súas vidas. Seguen a actualidade artística cunha intensidade e un coñecemento de causa superior ao de moitos críticos desganados ou pura e claramente mercenarios, viaxan a distintas feiras de arte, percorren o escenario das bienais e, sobre todo, chegaron a establecer relacións de complicidade con certos artistas. Non responden ao estereotipo, xerado especialmente a finais dos anos oitenta, do comprador de arte obsesionado pola especulación, antes ao contrario, as súas actitudes están máis preto das do 'mecenas' e, por suposto, a de suxeitos que con paixón e sentido crítico buscan minuciosamente as pezas que desexan para as súas coleccións que son works in progress.

Nunha época na que hai ready-mades en todas as partes, a paixón do coleccionista é a de atopar o único, aquilo que non pode deixar de ser seu. Cada colección é, en boa medida, autobiográfica, responde a prexuízos, obsesións e pulsións que non poden ser doadamente desveladas. A compra dunha obra de arte reconduce ao ámbito do privado, isto é unha obviedade, aquilo que ao expoñerse conseguía visibilidade. O proxecto do MARCO a partir de coleccións privadas galegas reenvía á caixa branca o que estaba fundamentalmente almacenado ou colocado en ámbitos familiares. Trátase, polo tanto, dunha oportunidade para o recoñecemento cultural tanto do papel do coleccionista particular canto a concreción dun xesto de xenerosidade por parte dos propietarios dunhas pezas que abren ao público máis amplo a posibilidade de gozar e pensar en torno ao que eles marcaron previamente coa paixón da súa mirada. Obras magníficas de artistas como David Salle, Francisco Leiro, Bernardí Roig, Antonio Murado, Martin Kippenberger, Chelo Matesanz ou Baltazar Torres, entre case un centenar de pezas, ofrecen ao público un mapa fragmentario pero moi intenso das formulacións creativas contemporáneas. O museo non é soamente un lugar de distracción, unha peza da mobilización xeral turística, senón un espazo privilexiado para establecer relacións articuladas do público co privado, onde a mirada do coleccionista, a selección curatorial e o xuízo do espectador poidan establecer aproximacións enriquecedoras".


Fernando Castro Flórez
Comisario da exposición

Comisariado

Fernando Castro Flórez

Fernando Castro Flórez (Plasencia, 1964) é profesor titular de Estética e Teoría das Artes na Universidad Autónoma de Madrid e do Master de Arte na Universidad Complutense de Madrid. Foi coordinador académico do Instituto de Estética y Teoría de las Artes, co-director dos Encuentros Internacionales de Arte Contemporáneo de ARCO, e co-director do Simposium de Arte Latinoamericano do Consorcio de Museos da Generalitat Valenciana. Ten impartido cursos de doutoramento, clases e conferencias en numerosas universidades e museos nacionais e internacionais, e formou parte do consello de redacción de varias revistas, diarios e medios especializados. Actualmente é crítico de arte de ABCD las Artes y las Letras, columnista da revista Descubrir el Arte e director de Cuadernos del IVAM, ademais de colaborador habitual noutras revistas, e membro de comités de museos e organismos vinculados á arte contemporánea. É autor dos libros Elogio de la pereza. Notas para una estética del cansancio; El texto íntimo. Kafka, Rilke y Pessoa; Nostalgias del trapero y otros textos contra la cultura del espectáculo; Escaramuzas. El arte en el tiempo de la demolición; Fasten Seat Belt. Cuaderno de campo de un crítico de arte; Fight Club. Consideraciones en torno al arte contemporáneo; Mensajes sin código. Notas sobre la fotografía; Sainetes y otros desafueros del arte contemporáneo; e de monografías sobre Joan Miró, Benjamín Palencia, Eugenio Fernández Granell, ou Nacho Criado, entre outros.

Na súa labor como comisario de exposicións salientan as dos artistas Tony Cragg (MNCARS), Antón Patiño (CGAC), Nacho Criado (IVAM), Carlos Capelán e Florentino Díaz (MEIAC), Chema Cobo (Centro Andaluz de Arte Contemporáneo), Luis Gordillo (Círculo de Bellas Artes), Txomin Badiola (La Gallera, Valencia), Bernardí Roig (Casal Solleric, Palma de Mallorca e Museo Jacobo Borges, Caracas), ‘Joan Miro. Horizonte poético’ (Museo de Arte de Nuoro, Cerdeña), Uiso Alemany (Palazzo Medici-Ricardi, Florencia), José Sanleón (Centro Wilfredo Lam, La Habana e Antiguos Graneros, Venecia), Victor Mira (Museo Pablo Serrano, Zaragoza), ‘Desplazamientos. Escultura española contemporánea’ (Museo de la Prefectura de Mie, O Xapón), ‘Pay attention Please’ (Museo de Arte de Nuoro, Cerdeña), ‘Políticas de la Diferencia. Arte Latinoamericano de los años noventa’ (Centro de Convenciones de Recife, Museo de Arte Moderno de Buenos Aires), ‘Down’ (Galería Zonca & Zonca, Milán), ‘(Post)performance y otros acontecimientos paradójicos’ (Centre Espais de Arte Contemporáneo, Xerona), ‘Show y Basura. (Acciones, emplazamientos y briconsejos’ (Foro Sur, Cáceres), ‘Catastrofi minime’ (Museo de Arte de Nuoro, Cerdeña), ‘Fuego Camina Conmigo. Bienal de Caracas’ (Museo de Bellas Artes de Caracas), Colección de Fotografía del IVAM, entre outras. Foi Premio Espais de Crítica de Arte ao mellor proxecto curatorial.